Logo de-faam.nl


Foto: Marit Jansen van Galen

De Ramp: 'Ondanks alle ellende toch nog gevoel voor humor"

VLISSINGEN - Hij is 80 en zij is 77, Steef en Ina Hannewijk. Het stel is al 55 jaar getrouwd en wonen in Vlissingen. Op een winderige dag in januari poseren zij voor de camera op de boulevard in Vlissingen. Voor hen en veel andere Zeeuwen is dit een bekende plek. Het waait hard, regendruppels vallen uit de hemel en de zee gaat behoorlijk te keer. Zo erg als in 1953 was het gelukkig niet. Het echtpaar heeft allebei de Watersnoodramp meegemaakt, afzonderlijk van elkaar met allebei een bijzonder verhaal. 

Vanuit het appartement van het echtpaar kun je de duinen zien liggen. Ze wonen nu hoog en droog, maar 65 jaar geleden zag hun situatie er heel anders uit.

'Ik werd wakker gemaakt door mijn vader, hij vertelde mij dat ik uit het dakraam moest kijken. Dit was op de kamer waar mijn broer sliep, ik was toen vijftien jaar oud,' vertelt Steef. Hij woonde toen al in Vlissingen, dicht bij de bekende boulevard. 'Ik zag het water op ons af komen. We werden nieuwsgierig en zodra we naar buiten konden, ben ik samen met mijn broer door de stad gaan lopen. De Walstraat, een bekende straat in Vlissingen, stond volledig onder water. Mensen hadden hun inboedel buiten gezet en wij gingen kijken of er iets te halen viel.' Hannewijk staat op en begeeft zich naar de boekenkast. Hij pakt het boek 'Zeeland toen en nu' er bij, zet zijn bril op en begint te bladeren.

Zeewater

'Het waaide verschrikkelijk,' vertelt Ina. Zij logeerde die nacht bij haar opa en oma in Ellewoutsdijk. 's Nachts werd er op de deur geklopt, mensen uit het dorp kwamen waarschuwen dat de dijk er slecht aan toe was. 'Later kwamen ze terug dat het gevaar was geweken, maar dit was glad niet waar,' zegt ze op z'n Zeeuws. Er werd opnieuw op de deur gebonkt. Zodra ze de deur opende stroomde het zeewater naar binnen. 'Met mijn opa en oma moesten we naar het huis van de dominee, dit lag op het hoogste punt van het dorp. Het tuinhekje kreeg ik niet open door vele water dat er doorheen stroomde.'
Bij het huis van de dominee kreeg de familie droge kleren en soep met broodjes. Ze sliepen met zijn drieën in een bed, omdat er meer mensen in het huis schuilden. Steef bladert nog steeds in zijn boek, op zoek naar plaatjes van de ramp. Zijn vrouw neemt een slokje koffie en begint weer te vertellen. 'Ik kan me nog herinneren dat we op een middag beneden zaten en er een koe in de tuin rondliep, het beest was zo van slag dat ze zo door de glazen deur naar binnen rende. De schrik was groot. Ik zal het nooit meer vergeten,' lacht ze.

Geen contact

Ondertussen hadden haar ouders, die in Goes woonden, geen idee hoe het met hun dochter ging. Steef vult aan: 'Telefoneren was niet mogelijk, verbinding was er niet meer. Je kon een kaart sturen naar familie en dan kregen ze een week later te lezen dat het goed ging.' Na een paar dagen bij de dominee kwam de vader van Ina zijn dochter halen. 'Hij kwam samen met een collega. Ik was zo ontzettend blij om hem te zien. We zijn naar de dijk gevaren en vanaf daar hebben we anderhalf uur gelopen naar Borssele, daar stond de auto van zijn collega. Eindelijk kon ik naar huis.

Humor

Lachend roept Steef: 'Zo zie je dat mijn vrouw een veel beter verhaal heeft dan ik. Ik had alleen maar last van natte voeten. 'Nog steeds bladert Steef door zijn boek. Het stel lacht met elkaar, maken grapjes en halen herinneringen op. Ze zullen deze ramp nooit vergeten, maar samen kunnen ze er met veel humor over praten en op terug kijken.

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox