Juryvoorzitter Han Polman feliciteerde, samen met de directeur van Stichting Vrijheidscolleges, via een video-verbinding de winnares Lieve Smeets.
Juryvoorzitter Han Polman feliciteerde, samen met de directeur van Stichting Vrijheidscolleges, via een video-verbinding de winnares Lieve Smeets.

Winnaar Columnwedstrijd Roosevelt Foundation bekend

MIDDELBURG / MAASTRICHT - De winnaar van de Column Contest van de Roosevelt Foundation en de Vrijheidscolleges is bekend. 

De winnende column is van de hand van de Limburgse Lieve Smeets. Zij is een 22-jarige student strafrecht aan de Universiteit van Maastricht. Zij schreef de column: 'Je persvrijheid of je leven'. Deze column is onderaan dit bericht te lezen. 

Felicitatie online

Juryvoorzitter Han Polman heeft maandagmiddag 18 mei, samen met de directeur van Stichting Vrijheidscolleges, via een video-verbinding de winnares gefeliciteerd.

Prijs

Waar de winnaar van de column contest in 2018 de mogelijkheid werd geboden de column persoonlijk voor te dragen in de Four Freedoms Awrad-ceremonie (FFA-ceremonie), is er vanwege de actualiteit voor gekozen om de winnaar een geldprijs van 200 euro toe te kennen. Daarnaast is Lieve uiteraard uitgenodigd om zo mogelijk de FFA-ceremonie in 2021 bij te wonen.

 Eervolle vermelding

In de top 3 van de jury was er een sterke kandidaat die in meerdere lijstjes voorkwam en daarom een eervolle vermelding krijgt. Dit is Natalia Nikitchyuk (USA, studerend aan de UCR-Middelburg), met haar Four Freedoms Column, die in het bijzonder over de Freedom from Fear gaat. Zij schreef haar column vanuit een persoonlijke ervaring op haar lagere school waar in 2012 een dramatische schietpartij plaatsvond, waarbij 26 leerlingen en leraren omkwamen. Deze column in het Engels staat ook onderaan dit bericht. 

De winnende column ‘Je persvrijheid of je leven’

Door Lieve Smeets

Het is 19.00 uur. De televisie staat aan. Onze minister-president maakt zich klaar voor een nieuwe persconferentie omtrent het coronavirus. We worden ingelicht over hoe het verder moet met ons land. We mopperen. Anderhalve meter vinden we veel. Familieleden hebben we al weken niet in levende lijven kunnen begroeten. We willen naar buiten, op vakantie, het liefst naar Ibiza of Hawaii en vooral vergeten dat er een pandemie gaan is. Ik mopper ook. Dat elke dag hetzelfde is. Dat ik terug wil naar mijn oude leven.

Na het verhaal van Mark Rutte is er ruimte voor vragen. Journalisten van verschillende nieuwszenders leveren commentaar. De een is kritischer dan de ander. Er worden vragen gesteld over het Nederlandse beleid. Niet iedereen is er even enthousiast over, maar elke vraag wordt beantwoord. Ongeacht hoeveel ontevredenheid er misschien in verstopt zit. Veel vragen vormen een weerspiegeling van de onrust, onzekerheid en onvrede die ook heerst onder de burgers. Hoewel ik het niet eens ben met elk standpunt dat tijdens de vragenronde naar voren wordt gebracht, bedenk ik me wel dat de journalisten vrij zijn in het bepalen van hun kritische opmerkingen. Het mag. We kennen persvrijheid. We hechten veel waarde aan onze vrijheid van meningsuiting. Maar dat lijken we in deze tijden soms te vergeten.

Ik denk terug aan een recent bericht over een Russische onderzoeksjournalist, Elena Milashina. Nadat zij haar kritiek uitte op de Russische staat en de manier waarop zij omgaat met het coronavirus, werd zij met de dood bedreigd. Haar artikel moest verwijderd worden. Milashina werd al verscheidene malen eerder aangevallen en in gevaar gebracht. Momenteel zet zij het werk voort van een andere vermoorde Russische journaliste. Ondanks de vele dreigementen, de continu angst en de ontevredenheid van de staat blijft Milashina zich inzetten voor persvrijheid in Rusland. Iets wat wij naar mijn mening te veel voor lief nemen in Nederland.

Vrijheid van meningsuiting omvat meer dan wat men op het eerste gezicht zou denken. Het wordt vaak als joker gebruikt voor racistische, seksistische en andere discriminerende uitlatingen. Maar ook op het gebied van beleid en onderzoek is deze vrijheid van uiterst belang. Zeker in tijden als deze moeten we kunnen rekenen op journalisten die ons kritisch de waarheid voorleggen. We leren om zelf na te denken en meerdere invalshoeken in acht te nemen. De mens is geen robot. Hij hoeft de berichten die de buurman, de leraar of de televisie voorkauwt niet klakkeloos over te nemen. Hij is geen reproductiemachine. Mede dankzij de vrijheden is hij in staat om zelf na te denken en een mening te vormen die hij mag delen. Althans, in Nederland.

Het is 19.45 uur. De laatste journalist is aan bod geweest. Hij zal vannacht niet wakker liggen over zijn uitspraken tijdens het vragenrondje. Dat zal heel anders zijn voor Milashina. De televisie gaat uit.

Eervolle vermelding: Four Freedoms Column

Door Tallie Nikitchyuk

Freedom from Fear is something I didn’t appreciate until it was gone.

That’s the nature of security. The privilege is ingrained into you. It is like the blood in your veins, vital but barely thought about.

For many people raised in our society, extreme fear is experienced only indirectly. You taste it while watching horror films or tragic documentaries. You see it on the news. You can try on others’ shoes, but you can’t actually put yourself there.

This is progress. This is what the Four Freedoms initiative, led by the Roosevelts, has worked to achieve for nearly 80 years. However, we haven’t completed this mission. Now more than ever, this freedom is essential.

When I was barely thirteen years old, there was a mass shooting at the elementary school in my American hometown. Twenty six children and educators were torn away from us. Their stories and faces still haunt me. These were my neighbors and my former teachers. My precious childhood memories from those school halls were blood-stained; my childhood itself was shattered.

Normal life becomes a fantasy after experiencing such devastation at a young age. From that point onwards, my life has mainly been focused on picking up the pieces.

I spent years too paranoid to go to the movies due to the violent content and the echoes of the Aurora cinema shooting. I endured grocery trips with panic attacks because I mistook someone dropping a can as a gunshot. I devoted countless class periods mapping out the best response if a shooter would burst through the door.

If I hadn’t moved to the Netherlands, far from my gun-violence-ridden country, I believe I would still hold on to these patterns. Fear had become normal for me until I realized that it was not a normal way to live.

Liberation from fear is part of why I am grateful to live in the Netherlands.

This freedom is the reason why I stand up against gun violence. It is why I advocate so strongly for those who suffer, no matter the context.

I have slowly regained a sense of security in the seven years since the shooting. But I am one of the lucky ones. As time goes by and issues like gun violence, war, and sickness proliferate the world, Freedom from Fear is increasingly critical, yet increasingly rare.

In an ideal world, we will arrive at the point of privilege where security can be taken for granted, and we will rely on the Four Freedoms initiative to remind us to be grateful. For now, we will continue our fight for a better tomorrow.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden