Afbeelding

De tijden veranderen

Column

Vlissingen wordt te pas en te onpas door politici en inwoners aangeprezen als een rauwe havenstad. Zich daarmee onderscheidend van de bestuurdersstad Middelburg. Maar da’s wel knap gevaarlijk, nu steeds meer mensen het zogenaamde rauwe randje van Vlissingen zijn gaan omarmen. Want wat is dat rauwe randje? Dat is de criminaliteit en de cocaïne die de haven inspoelt, de vele afgetrapte, leegstaande winkeltjes in het centrum en het hoge aantal inwoners van Vlissingen die onder de armoedegrens leeft. 


Ik heb jaren als maatschappelijk werker in de oude wijken van Rotterdam gewerkt. Armoede, dakloosheid, drugsgebruik, straatprostitutie... Rauw ja, maar ik zie daar nu niet de aantrekkelijkheid van in. Moeten we daarom de rauwe randjes niet eens gaan schuren, in plaats van ze te koesteren? 

Waarom is het Franse plaatsje Honfleur wel succesvol en Vlissingen niet? Allebei hebben ze een vissers- en een plezierhaven en verkopen ze oesters, mosselen en zeebaars. Oké, zij spreken Frans, maar wij spreken Zeeuws. Een oud pand in Frankrijk vinden wij mooi en authentiek. In Nederland vinden wij dat een krot en moet het zo snel mogelijk afgebroken worden. Zij hebben een ‘Chantier Culturel’ en licht van een op zee botsende Seine, die kunstenaars als Monet inspireerde. Maar wij hebben de Schelde, Panorama Walcheren en kunstbroedplaats Kipvis. Dus...? 

Moeten wij niet eens die binnenstad opknappen en er een bruisend cultureel centrum van maken? Met verrassende optredens en inspirerende exposities waar plezier en humor vanaf spat. Geef ruimte aan een nieuwe toekomst. Zodat bezoekers er rondlopen met een glimlach, in plaats van dat ze zich afvragen: waar ben ik nu weer beland? Want uiteindelijk vaart iedereen daar wel bij. 

Rob Vierboom
Vlissinger

Digitale krant