Lenie Stroo-Goedhart won in 2018 de Frans Naerebout Prijs als vrijwilliger van het jaar. Foto: Conny den Heijer
Lenie Stroo-Goedhart won in 2018 de Frans Naerebout Prijs als vrijwilliger van het jaar. Foto: Conny den Heijer (Foto: )

Winnares Frans Naerebout Prijs 2018

  Nieuwsflits

Het kostte wat moeite om onze agenda’s naast elkaar te krijgen want Lenie Stroo-Goedhart (77) is een druk bezet mens. Al zegt ze zelf dat ze het minder druk heeft dan twee jaar geleden, toen ze de Frans Naerebout Prijs voor Vrijwilligster van het Jaar 2018 won.

door Conny den Heijer

Vlissingen - “Wat was het een verrassing die dag,” zegt een stralende Lenie. “Weet je, je doet dingen omdat je die graag doet voor anderen. Vanuit de PKN een weekje weg met bejaarden, Kerstvieringen, diaken in de kerk, het in- en uitloophuis voor vluchtelingen en mensen met een kleine portemonnee... je denkt er niet bij na maar de tijd vliegt. Terugkijkend zie ik dat ik sommige dingen ruim 25 jaar gedaan heb, intussen onze kinderen heb groot gebracht, bij vergaderingen heb aangezeten en meegeholpen in het schoonmaakbedrijf van mijn man. Nu vraag ik me wel eens af hoe ik dat allemaal gedaan heb. Maar stilzitten is er nog steeds niet bij hoor, ik doe nog steeds van alles.”

Aanpakken

Lenie werd geboren in een tijd dat je na de huishoudschool ging werken. “Dat ging zo in die tijd. Je leerde aanpakken en dat heb ik dan ook gedaan. Nog steeds trouwens, al doe ik dat nu op eigen initiatief en niet meer onder de vlag van het een of ander. Daarom heb ik het nu minder druk dan voorheen.”

Kleine dingen

De coronacrisis doet er ook geen goed aan. “Het is nu allemaal wat rustiger maar we moeten elkaar niet vergeten, naar elkaar om blijven zien. Dat zit soms in een klein gebaar, bijvoorbeeld iemand een verjaardagskaart sturen of een ziekenbezoek regelen. In het in- en uitloophuis wilden we meer dingen gaan doen maar de ruimte is te klein. Dat heeft voor mij ook wel voordelen: zaken blijven overzichtelijker en het is knusser.”

Verrast

Lenie zat nooit op een bedankje te wachten voor al haar werk maar is toch trots dat ze op deze manier bedankt is. “Het was echt een verrassing dat ik het speldje en de oorkonde kreeg. Ik merk wel dat er soms mensen wat jaloers zijn, die zeggen dan ook dat ze zoveel jaar dit of dat doen en nog nooit iets hebben gekregen. Maar daar heb ik het nooit voor gedaan. En dat moet ook niet je insteek zijn. Je moet het doen vanuit je hart of je overtuiging en met plezier. Als ik zie hoe dankbaar de bejaarden zijn als ze een weekje weg kunnen... daar doe ik het voor. Ik ben een doe-mens en doe graag iets voor een ander.”

Vinger aan de pols

Lenie heeft nu geen verplichtingen meer. Maar omdat ze zo’n bekende verschijning is weten velen haar toch te vinden. “Tja, dat is dan gewoon zo. Maar ik doe het nu toch wel wat rustiger aan, niet meer georganiseerd. Net als mijn bezoekjes aan ter Reede en Scheldehof, in coronatijd is dat allemaal wat minder. Ik heb contact met familieleden van de bewoners en hou zo de vinger aan de pols.”

Conny den Heijer

De dankbaarheid van mensen, daar doe je het toch voor?

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden